ZSRR, pierwszą jednostkę ukończono pod koniec 1981 roku.
KLASA:
Okręt podwodny o napędzie atomowym - nosiciel rakiet pocisków balistycznych.
DANE TECHNICZNE:
Wyporność nawodna: 23.200 ton
Wyporność podwodna: 48.000 ton
Wymiary okrętu: długość 172 m, szerokość 23,3 m, zanurzenie 11 m
Napęd: dwa reaktory atomowe chłodzone wodą, napędzające dwie turbiny parowe z przekładniami; dwie linie wałów
Prędkość max: 12 w na powierzchni, 25 w w zanurzeniu
Autonomiczność: 120 dni
Załoga: wraz z oficerami 160 marynarzy
KONSTRUKCJA:
Okręty podwodne typu TYPHOON to potężne okręty podwodne o całkowicie nowej konstrukcji. W tym okręcie zastosowano liczne nowatorskie rozwiązania, takie jak: układ wielokadłubowy i rozmieszczenie rakiet w części dziobowej przed kioskiem. Okręty tego typu mają dwa równoległe kadłuby sztywne o długości około 130 m, powiększone o obudowę kadłuba zewnętrznego. Taki układ powoduje wyjątkowo dużą szerokość okrętu, sięgającą aż 24 m., czyli około dwa razy więcej niż w przypadku okrętu typu DELTA.
Wolna przestrzeń pomiędzy kadłubami ok. 2 m, jest przewidziana jako ochrona przed małymi zachodnimi torpedami zrzucanymi np. z samolotów lub helikopterów ZOP. Trzeci, krótszy kadłub sztywny o średnicy około 6 m, jest umieszczony tuż pod kioskiem i mieści pomieszczenie dowodzenia (centralę) oraz pomieszczenia oficerskie. Obydwa kadłuby wykorzystują oddzielne siłownie, składające się z pojedynczego reaktora i turbiny napędzającej siedmiopłatową śrubę. Oczywiście obydwie siłownie mogą pracować niezależnie od siebie i obsługiwane są z oddzielnego stanowiska kontrolnego. Dzięki takiemu rozwiązaniu jednostka bojowa może kontynuować zadania, w przypadku całkowitego wyłączenie jednej siłowni z ruchu spowodowanego niedomaganiem technicznym lub uszkodzeniem.
Przednie stery głębokości umieszczone są blisko dziobu zamiast na kiosku, jak to czyniono w starszych jednostkach rosyjskich o takim samym przeznaczeniu. Dzięki takiemu rozwiązaniu zwiększą się sterowność w płaszczyźnie pionowej. Stery są chowane, jak na rosyjskich myśliwskich okrętach podwodnych, co znacznie zmniejsza ryzyko uszkodzenia podczas pływania po akwenach zalodzonych, a szczególnie pod Morzem Arktycznym, gdzie najczęściej te okręty przebywają wykorzystując naturalną osłonę przed środkami wykrywania i zwalczania okrętów nosicieli rakiet balistycznych.
Głównym układem hydrolokatorowym jest aktywno-pasywny przetwornik umieszczony na obrzeżu dziobu, oraz układy boczne o działaniu pasywnym umieszczone wzdłuż burt. Duże pokrywy luków, umieszczone po obydwu burtach za kioskiem, wskazują na wyposażenie okrętu w boje dla łączności na bardzo niskich częstotliwościach.
Szeroko rozbudowany układ czujników masztowych obejmuje peryskopy wachtowy i bojowy, radar kontroli rejonu połączony z urządzeniami pasywnych środków wykrywania, anteny: radiowe bardzo niskiej częstotliwości, łączności satelitarnej, nawigacji satelitarnej i łączności VHF.
Są to jedne z najnowocześniejszych okrętów podwodnych świata.
UZBROJENIE:
Okręty tego typu przenoszą 20 rakiet balistycznych SS-N-20 umieszczonych w dużym pomieszczeniu przed kioskiem. Takie nietypowe rozmieszczenie rakiet może wskazywać na konieczność zrównoważenia ciężaru siłowni ulokowanej w krótkim przedziale rufowym. Rakieta SS-N-20 jest napędzana paliwem stały, mierzy 15 m długości i 2,2 m średnicy, może przenosić od sześciu do dziewięciu oddzielnych głowic na maksymalną odległość 8.300 km. Rakiety mogą być wystrzeliwane z okrętu znajdującego się na Morzu Barentsa lub spod pokrywy lodowej Morza Arktycznego.
Okręty te wyposażone są również w uzbrojenie torpedowe, posiadają cztery dziobowe wyrzutnie kalibru 652 mm oraz dwie kalibru 533 mm. Z wyrzutni 652 można wystrzeliwać również rakiety SS-N-16 lub torpedy typu 65, naprowadzającą się po kliwaterze celu.
HISTORIA OKRĘTU:
Charakter okrętów podwodnych nosicieli rakiet balistycznych uległ całkowitej zmianie po zbudowaniu rakietowych pocisków balistycznych dalekiego zasięgu, mogących zagrozić bezpośrednio terytorium Stanów Zjednoczonych z bezpiecznych wód kontrolowanych przez rosyjskie służby morskie. Dzięki nowym pociskom balistycznym konstruktorzy okrętów podwodnych w Rosji zaczęli zwracać uwagę zdolność do długotrwałego przebywania pod wodą, siły ognia, możliwości przetrwania ataku torpedowego, wyciszenia okrętu.
Prędkość przestała być czynnikiem istotnym. Nowe cechy okrętów podwodnych spowodowały iż przy konstruowaniu okrętów typu TYPHOON znacznie zwiększono szerokość kadłuba. Dzięki temu można było pomieścić nowe urządzenia i zwiększyć liczbę zabieranych rakiet balistycznych.
Okręty tego typu na wzór amerykańskich okrętów podwodnych posiadają dwie wymienne załogi. Ze względu na bardzo duży koszty budowy tych okrętów Rosja do 1993 roku wybudowała ich sześć. Podstawą do budowy tych okrętów były okręty typu DELTA, oraz okręty typu YANKEE.
Pierwsze okręty tej typu zaczęto budować w 1977 r., w stoczni w Siewierdowiński - największej na świecie stoczni budującej okręty podwodne. Wodowanie pierwszego okrętu nastąpiło w 1980 r., a początek prób miał miejsce w czerwcu 1981 r. Drugi okręt zwodowano w październiku 1982 r., a jego próby rozpoczęto w czerwcu 1983 r. Trzeci okręt wszedł do służby w 1985 r.
