ZSRR, pierwszą jednostkę ukończono pod koniec 1979 roku. Druga jednostka została zbudowana w 1980 roku.
KLASA:
Pomocniczy okręt podwodny z napędem spalinowo-elektrycznym do zadań ratowniczych.
DANE TECHNICZNE:
Wyporność nawodna: 3.000 ton
Wyporność podwodna: 4.800/6.840
Wymiary okrętu: długość 106 m, szerokość 9,7 m, zanurzenie 10 m
Napęd: spalinowo-elektryczny na dwie śruby, dwa silniki spalinowe diesla, dwa silniki
Prędkość max: 11,5-15 w na powierzchni (zasięg do 4.000 KM), 15 w w zanurzeniu (zasięg 3.500 km)
Autonomiczność: 45 dni
Załoga: wraz z oficerami 94 marynarzy
KONSTRUKCJA/URZĄDZENIA ELEKTRONICZNE:
Okręty podwodne klasy India mają napęd spalinowo-elektryczny i konwencjonalny podwójny kadłub. Podstawowy kształt przypomina sylwetkę raczej Foxtrota niź późniejszego Tango. Wyjątkowo ostry dziób, którego zgrubienie mieszczące hydrolokatory położone jest nieco wyżej, wynika z potrzeby utrzymywania pełnej prędkości nawodnej przy podejściu do rejonu działań ratowniczych. Okręt posiada zbyt mało miejsca w części dziobowej, by przenosić torpedy i można przyjąć, że jest nieuzbrojony, choć niektóre źródła informują iż wyposażony jest w dwie dziobowe wyrzutnie torpedowe. Nie zostało to jednak potwierdzone a na niewielu zdjęciach niestety nie można dojrzeć pokryw wyrzutni torpedowych.
Długi , stosunkowo niski i wysunięty do przodu kiosk przypomina kształtem kioski okrętów podwodnych klasy Delta i Yankee. India jest jedynym typem rosyjskich okrętów podwodnych o napędzie klasycznym, posiadającym przednie stery głębokości zamontowane na kiosku. Usterzenie rufowe jest typu konwencjonalnego, z jednym sterem kierunkowym umieszczonym pod śrubą. Za kioskiem, na pokładzie w specjalnych niszach znajdują się duże okrągłe luki, przez które można przechodzić z pojazdu do wnętrza okrętu. Jeżeli okręt wychodzi w morze bez pojazdów ratowniczych, nisze mogą być zakrywane dużymi stalowymi płytami.
Okręty tej klasy w części dziobowej zamontowane mają hydrolokator pasywny i aktywny. Hydrolokator aktywny jest o wysokiej częstotliwości, umieszczony w dolnej części dziobu okrętu. Jego głównym przeznaczeniem jest poszukiwanie uszkodzonych okrętów podwodnych w celu ich łatwiejszej i szybszej lokalizacji. Kiosk okrętu wyposażony jest w dwa peryskopy, radar, pasywne środki wykrywania, anteny radionamiernika i łączności radiowej na falach krótkich i ultrakrótkich.
UZBROJENIE:
Okręty klasy India według niektórych dostępnych źródeł nie zostały uzbrojone w wyrzutnie torpedowe ze względu na zbyt smukły kształt dziobu. Okręty te mają wykonywać tylko zadania ratownicze. Według innych źródeł okręty te posiadają dwie dziobowe wyrzutnie torpedowe. Brak jednak bliższych danych odnośnie tych wyrzutni.
HISTORIA OKRĘTU:
Wzorem Stanów Zjednoczonych w ZSRR w połowie lat 70-tych podjęto decyzję o budowie pojazdów ratowniczych, które mogłyby dotrzeć do załóg uszkodzonych okrętów podwodnych leżących na dnie powyżej swojej głębokości krytycznej. W przeciwieństwie do Amerykanów Rosyjskie pojazdy ratownicze miały być przenoszone na podwodnym nosicielu. Podobne rozwiązanie zastosowane zostało przez Japończyków podczas drugiej wojny światowej z okrętem Kaiten. Okręty India mogły dodatkowo w ramach przeprowadzania misji specjalnych okrętować płetwonurków lub oddziały Specnazu, które następnie mogły potem operować z małych pontonów pneumatycznych lub miniaturowych okrętów podwodnych.
Zbudowano dwa okręty specjalistyczne klasy India i skierowano do każdej z flot, w których działają atomowe okręty podwodne. Jeden okręt trafił do Floty Pacyfiku, a drugi do Floty Północnej. Oba okręty zostały zaprojektowane i zbudowane z zbudowane przez biuro konstrukcyjne i stocznię komsomolską Amur. W 1981 r., jeden z okrętów o numerze burtowym BS?486 brał udział w ratowaniu załogi okrętu podwodnego S-178. Oba okręty od 1990 r., są przeniesione do rezerwy.
WYPOSAŻENIE:
Na pokładzie tych jednostek znajdują się dwa typy pojazdów ratowniczych. Pierwszy miniaturowy okręt podwodny, ma około 12 m długości. Napędzany jest jedną śrubą, zintegrowaną z krzyżowym usterzeniem. Drugi miniaturowy okręt podwodny ma około 11 m długości. Napędzany jest dwiema małymi śrubami po obydwu stronach sekcji rufowej. Śruby okrętu mogą być ustawione pod różnymi kątami, jednocześnie w płaszczyźnie pionowej i poziomej. Obydwa okręty ratownicze mają w dolnej części duże luki, przez które okręty te mogą łączyć się z okrętem nosicielem lub z uszkodzonym okrętem podwodnym leżącym na dnie.
Okręty są dobrze wyposażone w zaplecze medyczne, posiadają komory dekompresyjne, które pozwalają na bezpośrednie leczenie kilkunastu osób na raz. Posiadanie komór dekompresyjnych daje możliwość operowania nurkom z jednostek specjalnych np. Specnazu na znacznych głębokościach.
Okręty DSRV (Deep Submergence Rescue Vehicle), wykorzystują urządzenia obserwacji optycznej oraz hydrolokatory: poszukiwawczy i nawigacyjny. Pojazdy posiadają prawdopodobnie dwa przedziały kuliste wykonane z tytanu lub stali HY-140. Pierwszy przedział przeznaczony jest do kierowania pojazdem. Obsługiwany jest przez dwóch lub trzech operatorów. Drugi większy przedział może pomieścić 12 do 15 osób.
Okręty India mogą również być nosicielami pojazdów podwodnych do działań skrytych wykorzystywanych np. przez jednostki Specnazu. Skryte działania rosyjskich miniaturowych okrętów podwodnych wielokrotnie zaobserwowano na wodach przybrzeżnych Szwecji. Okręty podwodne India zostały skierowane do służby na zupełnie innych akwenach, więc najprawdopodobniej nie można powiązać tych wydarzeń z okrętami tej klasy. Świadczyć to może o posiadaniu przez stronę rosyjską autonomicznych miniaturowych okrętów podwodnych mogących działać samodzielnie bez odpowiedniego nosiciela. Nie zauważono okrętów tej klasy operujących na Morzu Bałtyckim co jednak nie wyklucza ostatecznie wykorzystania tych jednostek do transportu miniaturowych okrętów podwodnych zaobserwowanych na wodach terytorialnych Szwecji.
