PRODUCENT:

Wielka Brytania, pierwszą jednostkę wcielono do służby w 1981 r.

KLASA:

Myśliwski okręt podwodny o napędzie atomowym

DANE TECHNICZNE:

Wyporność nawodna: 4.800 ton
Wyporność podwodna: 5.300 ton
Wymiary okrętu: długość 85,4 m, szerokość 10,1 m, zanurzenie 8,2 m
Napęd: jeden reaktor typu PWR 1 który jest chłodzony wodą, napędzający turbinę z przekładnią;
Prędkość max 28-30 w
Załoga 97 osób (12 oficerów, 85 marynarzy)

KONSTRUKCJA:

Okręty podwodne typu Trafalgar są bardziej rozbudowaną wersją wcześniejszych jednostek typu Swiftsure. Okręty typu Trafalgar są większe, mają większą wyporność, choć kształt jest bardzo podobny. Większe rozmiary są spowodowane nowym sprzętem elektronicznym w który zostały te jednostki wyposażone. Nowością wprowadzoną w tych okrętach jest wykorzystanie napędu strumieniowego. Napęd stanowi tu pojedynczy wielopłatowy wirnik, który bardzo wolno się obraca w kanale przepływowym wyposażonym w łopatki kierujące. W efekcie pompa spełnia rolę wolnoobrotowego napędu o wysokim skoku. Napęd tego typu jest znacznie cichszy od tradycyjnej śruby, jednak ma jedną wadę, mechanizmy wykorzystane do napędu strumieniowego są znacznie cięższe i przez to okręt może mieć problemy z utrzymaniem odpowiedniej pływalności. Na okrętach typu Trafalgar ten mankament został rozwiązany poprzez odpowiednią budowę rufowej części, w której stożkowe zakończenie kadłuba o kącie nachylenia 450, zapewnia odpowiednią pływalność. Podobne prace nad tego typu napędem zostały zakończone w USA i Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych zainstalowała tego typu rozwiązanie w nowych okrętach podwodnych typu Seawolf. Kadłub okrętów typu Trafalgar podobnie jak okrętów radzieckich (np. typu Typhoon czy Kilo), został wyłożony płytami dźwiękochłonnymi w celu zminimalizowania echa akustycznego. Jednostki typu Trafalgar zostały wyposażone w nowoczesny układ sonarowy, typu 2020, w nowe hydrolokatory, boczne o działaniu pasywnym typu 2007, przechwytujące typu 2019 oraz nowy układ holowany typu 2026, który znacznie poprawia możliwość wykrywania i śledzenia kilku celów jednocześnie na bardzo dużych dystansach. Okręty tego typu większość przydzielonych im zadań wykonują na głębokości operacyjnej wynoszącej 400 m, natomiast maksymalna głębokość zanurzenia wynosi 600 m.

UZBROJENIE:

Okręty typu Trafalgar są uzbrojone w pięć wyrzutni torpedowych. Cztery wyrzutnie kalibru 533 mm rozmieszczone są po obydwu stronach tuż za hydrolokatorem dziobowym i jedna pod nim. Okręty uzbrojone są w nowszą torpedę Mk 24 Tigerfish, zapas torped wynosi 20 sztuk (zrezygnowano z uzbrojenia okrętów tego typu w torpedy Mk 8, które były stosowane we wcześniejszych jednostkach np. typu Swiftsure). W skład uzbrojenia tych jednostek wchodzą również rakiety Sub-Harpoon (5 sztuk) oraz miny Mk 5 Stonefish lub Mk 6 Sea Urchins, które mogą być stawiane z wyrzutni kalibru 533 mm, zapas min to 50 sztuk. Mina Stonefish jest bronią nowej generacji. Firma Marconi Underwater System, opracowała nową technologię mikroprocesorową która pozwalającą na rozpoznawanie celów. Dzięki temu możliwe stało się minowanie szlaków morskich z których np. mogłyby korzystać okręty Royal Navy. Mina ta może mieć 300 lub 600 kg materiału wybuchowego w zależności od planowanej głębokości stawiania miny.

W 1995 roku pięć okrętów typu Trafalgar zostało zmodyfikowanych i przystosowanych do przenoszenia pocisków samosterujących typu Tomahawk. Wielka Brytania nabyła 65 pocisków samosterujących typu Tomahawk wyprodukowanych przez Hughes Missile Systems Company na mocy porozumienia z US Foregin Military Sales (FMS) o wartości 180 milionfów funtów.

HISTORIA OKRĘTU:

Okręty podwodne typu Trafalgar tak naprawdę są kontynuacją rozwojową typu Swiftsure, która sprawdziła się w służbie i dlatego postanowiono nowe okręty zbudować na podstawie tego typu. Nowe okręty dysponują znacznie bardziej zaawansowaną elektroniką, nowym układem napędowym oraz otrzymały nowsze systemy wyciszenia okrętu, m.in. okręt jest pokryty płytami wyciszającymi, wszystkie mechanizmy napędowe główne i pomocnicze, włącznie z turbinami, przekładniami i innymi urządzeniami ustawiono na fundamentach wyciszających, dodatkowo fundamenty te są podwieszone do grodzi poprzecznych, a nie jak w innych jednostkach mocowane bezpośrednio do kadłuba. Royal Navy dysponuje siedmioma jednostkami tego typu: HMS Trafalgar (S107 - wcielony do służby w 1981 r.), HMS Turbulent (S87 - wcielony do służby w 1982 r), HMS Tireless (S88 - wcielony do służby w 1984 r.), HMS Torbay (S90 - wcielony do służby w 1985 r.), HMS Treuchant (S91 - wcielony do służby w 1986 r.), HMS Talent (S92 - wcielony do służby w 1988 r.) i ostatni okręt tego typu HMS Triumph (S93 - wcielony do służby w 1991 r.). Po wejściu do służby w 1991 r., okrętu podwodnego HMS Triumph Royal Navy postanowiło zakończyć budowę jednostek tego typu. Prace rozwojowe nad nowymi okrętami podwodnymi wymusiły liczne zmiany konstrukcyjne, które doprowadziły do powstania okrętów typu Vanguard, które mają nowocześniejszą konstrukcję.